Odbiór komina

Kominy to takie elemnty domu, które muszą być odebrane przez uprawnionego do tego fachowca, w tym wypadku kominiarza.

Odbiór komina

Komin pełni bardzo ważną funcję w domu i dlatego niezbedny jest fachowiec, który sprawdzi jego drożność i ewentualne niebezpieczeństwa.

Trzon kominowy

Fundament jest elementem komina o którego wymiarach i klasie użytego betonu a także ilości i rozstawie zbrojenia powinien decydować projektant. Zwykle stosuje się beton klasy B15 oraz zbrojenie w postaci siatkowej o średnicy prętów 12 mm i wymiarach oczek 20 x 20 cm. Komin najlepiej jest umieścić wewnątrz domu. Wtedy jego fundament może się znajdować zaledwie 50 cm poniżej poziomu posadzki. Fundament komina umieszczonego w ścianie zewnętrznej należy zagłębić na równi z ławami fundamentowymi.
Przewody kominowe - powinny mieć przekrój kwadratu lub prostokąta o stosunku boków 2:3. Ich wielkość musi być dostosowana do przeznaczenia przewodu
i efektywnej wysokości komina. Minimalne wymiary zostały określone w Warunkach Technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wynoszą:

dla przewodów murowanych z cegły - 14 x 14 cm (lub 14 x 20 cm, gdy nie można zapewnić efektywnej wysokości komina);
dla przewodów murowanych z pustaków kominowych - średnica 150 mm (lub odpowiednio 180 mm);
dla przewodów wyposażonych w stalowe wkłady - średnica 120 mm.

Najmniejszy wymiar kanału wentylacyjnego murowanego to 14 x 14 cm, budowanego z pustaków - średnica 150 mm.
Łączenie cegieł w trzonie komina - stosuje się tu tak zwane wiązania pospolite - cegły układane na pełne spoiny pionowe w każdej warstwie powinny być pokryte pełnymi powierzchniami cegieł następnej warstwy, cegły ułamkowe należy układać gładkimi powierzchniami w stronę przewodu, cegły w ściankach międzyprzewodowych chociaż jednym końcem osadzić w prostopadłych do nich ściankach zewnętrznych. Spoin pionowych powinno być jak najmniej (najlepiej tylko w narożnikach przewodów). Do murowania używa się takiej samej zaprawy jak do ścian nośnych domu - cementowo-wapiennej marki M3 lub M5. Przewody musi oddzielać przegroda
o grubości co najmniej 12 cm (1/2 cegły). Taka sama grubość ścianki musi być zachowana do lica muru wewnętrznego. Przewody prowadzone w ścianach zewnętrznych lub przez nieużytkowe poddasze powinny mieć ścianki zewnętrzne
o grubości co najmniej 1 cegły (25 cm) lub być dodatkowo ocieplone, na przykład wełną mineralną.
Połączenie ze ścianą - tradycyjny komin murowany wybudowany przy ścianie
z betonu komórkowego czy pustaków ceramicznych nie da się z nią tak łatwo powiązać jak wtedy, gdy ściana jest - tak jak komin - zbudowana z cegły. Oba elementy (ścianę i komin) trzeba połączyć kotwami z bednarki 1,5 x 20 mm lub drutu średnicy 6 mm montowanymi nie rzadziej niż w co drugiej warstwie cegieł. Kotwy muszą być zagłębione w ścianę i w komin na głębokość co najmniej 20 cm.
Wyloty kanałów kominowych

Razem lub osobno - w każdym domu potrzeba zwykle wielu przewodów kominowych - najczęściej jednego spalinowego i/lub co najmniej jednego dymowego oraz kilku wentylacyjnych. Każdy przewód dymowy może się znajdować w oddzielnym trzonie kominowym. Takie rozwiązanie jest jednak nieracjonalne zarówno ze względów ekonomicznych, jak i wielu innych, między innymi oszczędności miejsca i liczby przejść przez dach. Dlatego gdy w domu potrzeba kilku przewodów kominowych, zwykle grupuje się je w miarę możliwości
i umieszcza w jednym lub maksymalnie dwóch kominach.
Wyloty przewodów dymowych i spalinowych są skierowane ku górze. Otwory wylotowe przewodów wentylacyjnych znajdują się w bocznych ścianach wystającej ponad połać dachu części komina. Takie rozwiązanie pozwala - przynajmniej częściowo - zapobiec przedostawaniu się spalin i dymu do przewodów wentylacyjnych w razie osłabienia lub odwrócenia w nich ciągu.
W celu zabezpieczenia przewodu wentylacyjnego przed wdmuchiwaniem do niego powietrza przez silne podmuchy wiatru jego wylot powinien wychodzić na dwie strony komina (na przestrzał).